ตึก ตึก ตึกๆๆ
แฮ่กๆ
เสียงวิ่งด้วยความรวดเร็วและเร่งรีบของยุนโฮและเสียงหอบหายใจด้วยความเหนื่อย
อีกทั้งความตื่นตระหนกที่ได้พบเหตุการณ์ที่น่าตกใจกลัว
จนยุนโฮต้องวิ่งหนีเอาชีวิตรอด
ยุนโฮวิ่งไปตามทางเท้าริมถนนด้วยความท้อแท้
เขารู้สึกเริ่มจะไม่ไหวแล้ว เขาควรทำยังไงดี ยุนโฮถามตัวเองในใจ เหนื่อยแล้ว
เหนื่อยจริงๆนะ ถ้าผู้หญิงคนนั่นอยากฆ่าเขาจริง เขาควรจะยอมเสียดีไหม
ตอนนี้ชีวิตเขามันไม่มีความหมายอีกต่อไปแล้ว รวมถึงหัวใจของเขาด้วย
มันแตกสลายไปตั้งแต่ได้ยินคำพูดที่ทำร้ายจิตใจของแจจุง
แล้วยังต้องมาเจอโบอาถือปืนไล่ยิง โดยไม่สนใจกฎหมายบ้านเมืองแบบนี้อีก
เขาควรทำยังไง ทำยังไงดี...
“หยุดเดี๋ยวนี้นะยุนโฮ ฉันบอกให้นายหยุดไง >_<”
โบอาวิ่งไล่ตามยุนโฮด้วยความโกรธ โมโห
และความคับแค้นใจ วันนี้หล่อนจะฆ่ายุนโฮด้วยมือของหล่อนเอง
เพราะหล่อนจะไม่มีทางยอมให้ใครมาทำลายความรักที่หล่อนมอบให้แล้วเหยียบย่ำมันเหมือนยุนโฮหรอก
ถ้าหล่อนไม่ได้ยุนโฮ ใครก็อย่าได้มันเลย
ยุนโฮได้ยินเสียงโบอาวิ่งตามมา
พร้อมกับตะโกนแบบนั่น จึงตัดสินใจหยุด และยืนเผชิญหน้ากับโบอา ‘เป็นไงเป็นกัน
ฉันจะไม่หนีอีกแล้ว’
“เธอมีอะไรก็ว่ามาเลยดีกว่า
โบอา” ยุนโฮกล่าว เขาตัดสินใจดีแล้วจริงๆ
“แฮ่กๆ
นายหยุดวิ่งได้แล้วเหรอ ดี ฉันจะได้ฆ่านายให้ตายไปตรงนี้แหละ”
โบอายกปืนขึ้นมาพร้อมกับขึ้นนกปืน เตรียมพร้อมจะยิงยุนโฮให้ตายอยู่แทบเท้าเธอ
โดยไม่สนใจเลยแม้แต่น้อยว่านี่คือข้างถนน เธอยอมตาย เพื่อความรัก และเธอยอมติดคุกเพราะคนที่เหยียบย่ำหัวใจเธอให้แหลกเหลวไม่มีชิ้นดี
“ตายซะเถอะ ยุนโฮ
ตายไปพร้อมกับความรักที่นายมีต่อไอ้หน้าหวานที่ไม่รักนาย
และตายไปพร้อมกับความรักและความแค้นของฉัน”
ปัง ปัง ปัง!!!!!!!!!!!!!!
@ Jaejoong’s Penthouse
“ม่ายยยยยยยยยยยยยยยย >_<”
เขาฝันอีกแล้ว ฝันถึงคนที่จากไป
ฝันถึงผู้ชายคนนั้น คนที่ไม่ทางจะกลับมาหาเขาได้อีกแล้ว ใช่ ยุนโฮตายไปแล้วจริงๆ
ทุกอย่างเป็นเพราะเขา ยุนโฮถึงต้องมาตายไปแบบนี้ เป็นเพราะเขามันเลว
เขามันคนไม่มีหัวใจ และเขาเป็นคนที่ปากไม่ตรงกับใจ เขาทำให้ยุนโฮเสียใจและตัดสินใจเผชิญหน้ากับความตายที่ผู้หญิงคนนั้นมอบให้
“ฮึกๆ ฮือ....ยุนโฮอา ฉันขอโทษ...ขอโทษ...เพราะฉัน
ทุกอย่างเป็นเพราะฉัน...คนที่จากไปน่าจะเป็นฉันคนนี้ ไม่ใช่นาย ฮือ T____T”
ผมตื่นจากฝันร้ายแบบนี้ทุกคืน และเมื่อผมตื่นขึ้นมาผมก็จะร้องไห้แบบนี้ทุกคืนเช่นกัน
เก้าร้อยเก้าสิบแปดวันแล้วที่ยุนโฮจากไป
เขาจากไปพร้อมกับความเสียใจและเหนื่อยใจที่ต้องรักผม ผมคือคนที่ทำร้ายเขา
ผมทำร้ายยุนโฮอย่างเลือดเย็น คนที่ตาย ควรจะเป็นผม ไม่ใช่ยุนโฮ
“ยุนโฮอา...ฉันรู้นะว่านายอยู่แถวนี้
ฉันรู้นะว่านายอยู่ข้างๆฉันตลอดเวลา...ฉัน...ฉันขอโทษ
ยุนโฮ...ฉันขอโทษ...ฮือ...เรื่องทุกอย่างไม่ควรจะเป็นแบบนี้
ถะ...ถ้าฉันย้อนเวลากลับไปได้ ฉันจะแก้ไขมัน และนายจะต้องไม่ตาย
ฉันจะปกป้องนายด้วยชีวิต ฉันสัญญา แต่มันคงเป็นไปไม่ได้แล้วใช่มั้ย
มันไม่มีทางแล้วสินะ ฉันต้องทรมานกับการไม่มีนายแบบนี้ไปอีกนานแค่ไหนกัน...หึๆ
คงตลอดชีวิตสินะ กะ...ก็ฉันทำผิดนี่นา ฮือๆๆๆ TOT”
ผมรู้สึกทรมานเหลือเกิน
ผมอยากแก้ไขมัน ผมอยากทำทุกอย่างให้มันดีกว่านี้ ผมได้แต่คิดในใจแบบนี้ทุกคืนว่า ‘ขอได้ไหมยุนโฮ
ขอให้ฉันได้แก้ไขความผิดพลาดนี้ ได้โปรดยกโทษให้ฉัน ได้โปรดดดด’ แต่ทุกครั้งก็ยังไม่มีอะไรเกิดขึ้นเช่นเคย
ยุนโฮคงไม่มีทางยกโทษให้ผม
ผมรู้นะ ผมรู้ว่ายุนโฮอยู่กับผมตลอดเวลา เขาไม่เคยไปไหน
เขาอยู่ข้างกายผมและรับรู้ทุกอย่างที่ผมเป็นอยู่ทุกวันนี้ เขารู้ว่าผมทุกข์ใจ
เขารู้ว่าผมทรมานกับความทรงจำนี้ แต่เขาไม่เคยให้อภัยผมเลย ผมมันคนเลว “เลวอย่างที่นายให้อภัยไม่ได้เลยสินะยุนโฮ”
